گياهخواري در ايران باستان
درود بر شما.
فكر مي كنم گياهخواري در ايران سابقه اي بسيار دراز دارد،بطوريكه در تاريخ هرودوت مي خوانيم:
«ايرانيان غذاهاي پر گوشت كم مي خورند،ولي ميوه هاي فراوان مصرف مي كنند و چند ظرف از آن بر سفره مي گذارند.»
تاريخ هرودت/ايرانيان،ص۱۰۵
گذشته از اين در داستان ضحاك ماردوش در شاهنامه فردوسي بزرگ گياهخواري نمودي آشكار دارد:
«ضحاك پس از آنكه بر جاي مي نشيند از طريق شكمخوارگي در دام ابليس مي افتد،بدين معني كه شيطان خورشگر او مي شود و خوراكهاي چرب و نرم از گوشت مرغان و گوسفند و گاو براي او درست مي كند.بدينگونه در حاليكه همه مردم گياهخوارند ابليس به ضحاك گوشت مي خوراند تا خوي تهور و درندگي را در او بپروراند و به خواهشهاي خويش مطيعش كند.
ارتباط گوشت خواري با بد خويي يكي از نكات قابل توجه داستان است.در اينجا خوردن گوشت آموزشي شيطاني بشمار رفته كه خاصيت آن تحريص خوي حيواني دانسته شده است...
بدو گفت:اگر شاه را درخورم، يكي نامور مرد خواليگرم
چو بشنيد ضحاك بنواختش زبهر خورش جايگه ساختش
پس اهريمن بدكنش راي كرد به دل كشتن جانور جاي كرد
به خونش بپرورد برسان شير بدان تا كند پادشا را دلير...»
زندگي و مرگ پهلوانان در شاهنامه/دكتر ندوشن/ ص۱۳۴
|